Yalnızlığıma adım atışımın ilk günü....
Belki insanlar eğlenip gülüyorlar ama ben ağlıyorum içimden hıçkırarak ağlıyorum.
Duysalar belki sesimi buralarda duramazlar. Sesim soluğum çıkmıyor sanıyorlar ama oysa ben içimden nasılda bağırıyorum gözlerimle nasılda konuşuyorum bir anlasalar…
Zamanımın çoğunu içimle dertleşerek konuşarak geçiriyorum. Yalnızlığımı paylaşacak bir arkadaş bulsam biliyorum ki yalnızlığım kaybolacak ve o zaman yalnızlığımın mahrumiyeti bozulacak.
insanlarla keşke gözlerle konuşabilseydik ya da başka bir yolla ama dudak kıpırdatmadan.
Yollarda yürürken düşünüyorum binlerce yol var ama bir tek kalp var ve birinde de onca şeyler var ki ama benim kalbimde sadece YALNIZLIK var.
Sensizlik kaçmak değildir. Geriye çekiliş hiç değildir, sadece dinlenmek bazı şeyleri içinde yaşamak. ben yıldızlara bakınca bir zamanlar sevdiğim kişiyi yada başka bir şeyi anımsamıyorum.
Sadece sevdiğim zaman gözlerimde parlayan ışıltılara benzetiyorum.
işte yalnızlıkta benim hayatımın son hanesi son bulmacası son parçası ve son cümlesi en çok ışıldayan yıldızım YALNIZLIĞIM……